 |
 |
در سلسله برنامه های تاریخ شفاهی به همراه بخش خبر وب دا با نفر اول کنکور سراسری در دهه ۳۰ و با اولین استاد نوزادان دانشگاه علوم پزشکی مشهد در دهه ۴۰ به گفتگو نشستیم.
دکتر نصرت لطفی متخصص نوزادان در حدود نیم قرن در مسیر نجات جان نوزادان همت گماشت.
خانم دکتر لطفی، با سلام، شما اولین متخصص نوزادان دانشگاه مشهد هستید. لطفاً دربارهی زندگی خودتان بفرمایید؟
من در سال ۱۳۱۷ در شهر بیرجند به دنیا آمدم. در سال ۱۳۳۶ وارد دانشگاه پزشکی مشهد شدم، اما آنچه مسیر زندگی ام را تغییر داد، از دست دادن دو برادر عزیزم در کودکی بود. مادرم به من گفت: اگر پزشک شوی، شاید بتوانی جان بچه های دیگری را نجات دهی. همین جمله، مرا به سمت تخصص نوزادان کشاند.
چرا برای ادامه ی تحصیل به خارج از کشور رفتید و چرا به ایران بازگشتید؟
برای کسب دانش بهتر، به انگلستان رفتم و در آنجا تخصص خود را تکمیل کردم. اما هیچگاه قصد نداشتم در خارج بمانم، ایران عشق من است. من برای خدمت به مردمم، به خاک وطن بازگشتم.
در آن سال ها چه چالش هایی در زمینه ی سلامت نوزادان وجود داشت و شما چگونه با آن ها روبرو شدید؟
زردی، یرقان، دیفتری، زایمان های زودرس و مرگ و میر بالای نوزادان از مشکلات اصلی بود، با توصیه ی دکتر سامی راد، روی تقویت خدمات نوزادان تمرکز کردیم. هدف ما ساده بود: زنده ماندن کودکان. در این راه، تحقیقاتی نیز انجام دادم و حتی روش ها و ابزارهایی را برای درمان زردی نوزادان ابداع کردم.
سمت های رسمی شما در طول فعالیت های پزشکی چه بوده است؟
من رئیس بخش نوزادان بودم و همچنین سردبیر فصلنامه ی نوزادان در سطح کشور شدم تا دانش را به همکارانم منتقل کنم و استانداردهای مراقبت از نوزادان را ارتقا دهم.
نظر شما درباره ی رابطه ی بین پزشک و بیمار چیست؟
احترام گذاشتن به بیماران همیشه اعتقاد من بوده است. من معتقدم اگر بیمار به پزشک اعتماد کند، نیمی از راه بهبودی را پیموده است. اعتماد، پایه ی درمان است.
در پایان، پیامی دارید برای نسل جوان پزشکان و مردم عزیز کشورمان؟
بله. فقط یک جمله: قدر شناس همدیگر باشیم. هم پزشکان، هم بیماران، هم جامعه. این قدردانی، چراغ راه ما در تاریکی هاست.
در ادامه دکتر آخوندیان مدیر گروه نوزادان دانشگاه در خصوص ویژگی های استاد لطفی چنین گفت؛
دکتر نصرت لطفی از نسل اول متخصصین نوزادان دانشگاه مشهد هستند که خدمات زیادی در حدود نیم قرن برای نجات جان نوزادان به ثمر رساندند.
این اساتید به ما یاد داند که چگونه با بیماران برخورد کنیم، چون دنیای خدمت و شیوه به کودکان با تمام بیماران متفاوت است
این اساتید کار را برای بیماران و در مسیر دوست داشتن بیماران به سرانجام می رساندند.