شهرزاد و پریزاد نجفی دو خواهر  دوقلو متولد ۱۳۷۶ دانشجویان PHD در مشهد و دانشجویان دکترای علوم اعصاب هستند که بصورت هماهنگ در مقاطع تحصیلی و بصورت همزمان در رشته های کارشناسی زیست شناسی، ارشد بیوشیمی و دکترای علوم اعصاب پذيرفته شدند و در حال حاضر در دانشکده پزشکی مشهد در حال ادامه تحصيل هستند و از دانشجویان فعال در عرصه های تحقیقات به شمار می روند.

 
خانم‌های نجفی، اول از همه بفرمایید: دو خواهر دوقلو بودن چه تأثیری روی مسیر علمی و زندگی شما گذاشته؟ 

شهرزاد و پریزاد: 
ما ده دقیقه از هم کوچک‌تر و بزرگ‌تریم
اما جدی‌تر بگوییم، دوقلو بودن ما همیشه منبع انگیزه، همراهی و هم‌دلی بوده. در سخت‌ترین لحظات مطالعه، آزمایش یا نگارش مقاله، یکدیگر را داشته‌ایم. این دوقلو بودن، خصوصاً در یک رشته چالش‌برانگیز مثل علوم اعصاب، هم قوت بوده و هم یک تعهد دوگانه: هم برای خودمان و هم برای خواهرمان که باید پیشرفت کنیم.


چه چیزی شما را به سمت علوم اعصاب سوق داد؟ 

شهرزاد: 
در واقع، این سفر از یک اتفاق خانوادگی آغاز شد. وقتی ده ساله بودیم، مادربزرگ‌مان مبتلا به یک بیماری عصبی شد و به‌شدت نیاز به مراقبت داشت. این تجربه عمیقاً روی ما تأثیر گذاشت. دیدن رنج یک عزیز از یک طرف، و از طرف دیگر کنجکاوی‌مان نسبت به ساختار مرموز مغز، باعث شد تصمیم بگیریم که یک روز بتوانیم به بیماران عصبی کمک کنیم.

پریزاد: 
همین علاقه، سال‌ها بعد شکل علمی‌تری گرفت: اول کارشناسی در رشته زیست شناسی، سپس ارشد در بیوشیمی و حالا دکتری در علوم اعصاب. همیشه سعی کردیم بین علوم پایه و بالین ارتباط و فعالیت کنیم .

شما در مقطع ارشد یک پایان‌نامه بین‌رشته‌ای انجام دادید. بیشتر توضیح می‌دهید؟ 

پریزاد: 
بله، پایان‌نامه ارشد  ما در حیطه  ایمونولوژی و علوم اعصاب بود. این پروژه بین‌رشته‌ای بود که با همکاری اساتید بسیار خوبی انجام شد و کمک بزرگی به ما کرد تا بتوانیم وارد حوزه نوروساینس شویم.

شهرزاد: 
این همکاری‌ها نشان داد که وقتی علوم پایه مثل ایمونولوژی با علوم اعصاب تلفیق می‌شوند، می‌توان به درک عمیق‌تری از بیماری‌هایی مثل اسکلروز چندگانه (MS) دست یافت.


در مورد تحقیقات اخیرتان در زمینه ام‌اس بگویید؟ 

شهرزاد: 
ما یک تحقیق مشترک در زمینه بیومارکرهای عصبی در بیماری ام‌اس انجام دادیم که هم از نظر بالینی و هم آزمایشگاهی نتایج امیدوارکننده‌ای داشت. این پروژه با مشارکت گروه‌های تحقیقاتی دانشگاه مشهد و همکاری با مراکز درمانی انجام شد.

پریزاد: 
هدف نهایی‌مان این است که بتوانیم ابزارهای تشخیص زودهنگام و روش‌های درمانی هدفمندتری برای بیماران عصبی فراهم کنیم.


علاوه بر تحقیقات، در فعالیت‌های دانشجویی هم حضور پررنگی دارید.  توضیح دهید؟


بله، عضو کمیته تحقیقات دانشجویی، هلال احمر دانشگاهی و واحد سلول‌های بنیادی هستیم. همچنین در حوزه سلامت روان دانشجویان فعالیت داریم، چون معتقدیم موفقیت علمی بدون سلامت روان ممکن نیست.


برنامه‌های پس از دکترا شما چیست؟ 

پریزاد: 
هدف ما کسب جایگاه‌های بین‌المللی در حوزه تحقیقات علوم اعصاب است. می‌خواهیم در شبکه‌های جهانی تحقیقاتی حضور فعال داشته باشیم و دانش تولیدشده در ایران را به جهانیان نشان دهیم.

شهرزاد: 
اما قبل از هر چیز، وظیفه‌ی اخلاقی‌مان نسبت به والدینمان است. آن‌ها فداکاری‌های بی‌شماری کردند تا ما بتوانیم این راه را برویم. پس قدردانی و کمک به آن‌ها در اولویت ماست.

در پایان، پیامی برای دانشجویان جوان دارید؟ 

شهرزاد: 
اگر به دانشجویان اعتماد شود و از آن‌ها حمایت شود، با پیگیری و استمرار، می‌توانند کارهای بزرگی انجام دهند،حتی بزرگ‌تر از آن‌چه خودشان تصور می‌کنند.